Το τοπίο των φωτιστικών

Δεκάδες φωτιστικά σχεδιασμένα αποκλειστικά από ισπανούς καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες από τις δεκαετίες του '50 και του '60 μέχρι σήμερα. Ένας ειδικά διαμορφωμένος για αυτή την έκθεση χώρος. Μεγάλος,ορθογώνιος. Στη μέση του εγκαταστημένη μια μαακρόστενη, μεταλλική κατασκευή, της οποίας οι δύο μεγάλες πλευρές χωρίζονται σε πολλά μικρά δωμάτια σαν θήκες μεγάλης κλίμακας. Μεταλλικές επιφάνειες,διάτρητες, βαμμένες σε χρώμα σκούρο ανθρακί. Η κάθε θήκη φιλοξενεί και από ένα φωτιστικό. Το κάθε φωτιστικό και μία προσωπικότητα. Η κίνηση στην έκθεση κυκλική γύρω από την εγκατάσταση. Καθώς περπατώ κατά μήκος της και προσπαθώ να κρατήσω μία απόσταση τηρουμένων των αναλογιών των εκθέσεων νιώθω ότι το κάθε φωτιστικό μου ασκεί μια ελκτική δύναμη και με ρουφάει να βάλω το κεφάλι μου μέσα στη θήκη να περιεργαστώ από πολύ κοντά τη δομή και τις κατασκευαστικές του λεπτομέρειες. Και ακόμα παραμέσα, να βρώ τρόπο να το βάλω μέσα στο ίδιο το φωτιστικό και να δω πως είναι να βλέπεις από μέσα. Το σώμα ακολουθεί τα εκθέματα στα διάφορα ύψη που είναι τοποθετημένα δημιουργώντας το δικό του νοητό διάγραμμα κατα τη διάρκεια της περιήγησης. Έντονη αφαιρετική αναπαράσταση οργανικών δομών και κελύφων. Σαν εντομάκια-ρομπότ, γαντζωμένο το καθένα στα τοιχώματα της θήκης με τη δική του μοναδική στάση. Σκύβω και κάθομαι στα γόνατά μου σα να πρόκειται να χαιδέψω κάποιο ζώο. Μεταλλικό καμπύλο κέλυφος στηριζόμενο από τσαλακωμένα σύρματα που πατούν στο δάπεδο της θήκης. Περιμένω πως και πως να δω το σκαθαριωειδές φωτιστικό να περπατήσει.Σηκώνομαι. Παραδίπλα κρέμεται ένα περίεργο κατασκεύασμα σα διαστημικό σκέφος. Ένας μεταλλικός πυρήνας πάνω στον οποίο είναι φυτεμένοι πέντε γλόμποι και όλο αυτό το μοριακό μοντέλο αιρείται μέσα σε ένα σύμλεγμα από ξύλινα γρανάζια. Πιο πέρα χαλύβδινες ράβδοι ξεκινούν από το δάπεδο, στη μέση τρυπούν ένα δοχείο από πλέξιγκλας και οι απολήξεις τους άλλες φτάνουν ως την οροφή και άλλες έχουν ένα γλόμπο. Το δοχείο είναι γεμισμένο με βόλους σαν καραμέλες που σε προκαλούν να τις φας. Αλλού σποτάκια πολύχρωμα σε σχήμα μανιταριών με μανταλάκι για να στερεώνονται παρασιτώντας κι αυτά όπως και οι μύκητες από τους οποίους δανείστηκαν το σχήμα τους. Μπορεί να γίνει ένα κείμενο φωτιστικό? Ένας σχεδιαστής έδωσε τη δική του απάντηση παροτρύνοντάς σε να βρεις και άλλους τρόπους. Τυπωμένα κείμενα πάνω σε διαφάνεια, κομμένα σε άπειρες λεπτές λωρίδες και κουλουριασμένα συνθέτοντας μια λογοτεχνική σφηκοφωλιά. Σηκώνω τα μάτια μου ψηλά. Λωρίδες από μελαμίνη διπλωμένες δημιουργώντας πτυχώσεις σα ματσάκι από στάχια που με την κίνηση του αέρα περιστρέφονται κι αυτές και άλλες φορές σου αποκαλύπτουν το γλόμπο και άλλες όχι, παράγοντας ένα περίεργο ρυθμό. Η διαδρομή έφτασε πάλι στο σημείο εκκίνησης.